Η Εθνική Αντίσταση στη Ναυπακτία - Η περίπτωση της Φαμίλας: Τάσος Καραγιάννης, Νίκος Σίνης και Γρηγόρης Σίνης
Γράφει ο Περικλής Καπετανόπουλος Η Εθνική Αντίσταση 1941-1945 αποτελεί αδιαμφισβήτητα μία από τις κορυφαίες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Μέσα από τις γραμμές του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ),του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και της Ε.Α και των άλλων οργανώσεων, συσπειρώθηκε η μεγάλη πλειονότητα του Λαού στις δύσκολες εκείνες μέρες. Με αγώνες και θυσίες, στο πολιτικό και στρατιωτικό πεδίο, σφυρηλατήθηκε τα ιδανικά της συλλογικής αυταπάρνησης, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Εμψυχωτής, οργανωτής, αιμοδότης και καθοδηγητής στο μεγαλειώδη αυτό αγώνα, στάθηκε το ΚΚΕ. Μετά τη Βάρκιζα Η Συμφωνία της Βάρκιζας, η οποία υπογράφτηκε το Φεβρουάριο του 1945, έβαλε τέλος στη σύγκρουση του Δεκέμβρη στην Αθήνα. Αν και σκοπός της Συμφωνίας ήταν η πολιτική ομαλότητα και η έκφραση της θέλησης του ελληνικού λαού με δημοκρατικές διαδικασίες, μετατράπηκε γρήγορα σε απαρχή ενός ανελέητου διωγμού για τους αγωνιστές της ΕΑΜικής Αντίστασ...
67 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ, ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΕΒΕΡΤ, ΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΕΣ, ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ, ΜΕ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΩΝ ΕΓΓΛΕΖΩΝ, ΑΙΜΑΤΟΚΥΛΙΣΑΝ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΡΑ ΤΟΝ ΗΡΩΙΚΟ ΛΑΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΠΟΥ ΓΥΡΙΖΕ ΑΠΟ ΤΗ ΚΗΔΕΙΑ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ 3ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1944. ΑΝΑΘΕΜΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΑ, ΣΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΚΑΙ ΝΕΟΥΣ, ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΔΟΣΙΛΟΓΟΥΣ.
ΑπάντησηΔιαγραφή"Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα»
ΑπάντησηΔιαγραφήΤου Νίκου Μπογιόπουλου
Πέρασαν 67 χρόνια από κείνη τη «Ματωμένη Κυριακή» της 3ης του Δεκέμβρη 1944. Δεν είχαν περάσει καν δυο μήνες από την απελευθέρωση της πρωτεύουσας από τους Γερμανούς και ο λαός της Αθήνας ματοκυλίστηκε από το νέο κατακτητή.
Δυο μέρες πριν, είχε προηγηθεί το ιταμό τελεσίγραφο του στρατηγού Σκόμπι και της ελληνικής πλουτοκρατίας για το μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ.
Η ειρηνική διαδήλωση της Αθήνας ενάντια στα σχέδια της αντίδρασης, το συλλαλητήριο με αίτημα την ομαλότητα και την κατοχύρωση των λαϊκών ελευθεριών, μέσω άμεσης διεξαγωγής δημοψηφίσματος και προετοιμασίας διενέργειας ελεύθερων εκλογών, πνίγεται στο αίμα: 24 νεκροί, 160 τραυματίες.
Οι Εγγλέζοι με 60.000 στρατό και, σε συνεργασία με τους δοσίλογους της Κατοχής, ο Τσόρτσιλ μαζί με τους χωροφύλακες και με το ανδρείκελό του, τον Γεώργιο Παπανδρέου, στρέφουν τα τανκς εναντίον του λαού.
Την επόμενη μέρα, στις 4 Δεκέμβρη, χιλιάδες λαού ψάλλουν στο Σύνταγμα το «Πένθιμο Εμβατήριο» συνοδεύοντας τους νεκρούς τους. Το πανό ξεδιπλώνεται:
«Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα – ΕΑΜ».
Η πλουτοκρατία ξαναχτυπά. Ο ιμπεριαλισμός ξαναχτυπά. Το αίμα του λαού χύνεται και πάλι από τους χτεσινούς συνεργάτες των Γερμανών και τα εγγλέζικα βόλια.
Ενα νέο μεγαλειώδες κεφάλαιο του λαϊκού απελευθερωτικού αγώνα ξεκίνησε. Ο λαός διάλεξε τα όπλα.
Η ένοπλη πάλη του λαού σε Αθήνα και Πειραιά ήταν η απάντηση στην ντόπια πλουτοκρατία και τους Εγγλέζους συμμάχους της.
Πάλη άνιση, ηρωική, μεγαλειώδης.
Για 33 μέρες, η Αθήνα γράφει τις ηρωικότερες στιγμές της ιστορίας της.
«Μικρός λαός και πολεμά χωρίς σπαθιά και βόλια» μια αυτοκρατορία που βομβαρδίζει από εδάφους και αέρος πυκνοκατοικημένες περιοχές, ανεξάρτητα από υλικές ζημιές ή θανάτους αμάχων.
Ο Μεγάλος Δεκέμβρης του ’44 έγινε – από τότε μέχρι σήμερα και για πάντα – το ορόσημο: Από τη μια, ο λαός. Από την άλλη, οι δολοφόνοι του, οι εκμεταλλευτές του.