Γράφει ο Περικλής Καπετανόπουλος Η Εθνική Αντίσταση 1941-1945 αποτελεί αδιαμφισβήτητα μία από τις κορυφαίες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Μέσα από τις γραμμές του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ),του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και της Ε.Α και των άλλων οργανώσεων, συσπειρώθηκε η μεγάλη πλειονότητα του Λαού στις δύσκολες εκείνες μέρες. Με αγώνες και θυσίες, στο πολιτικό και στρατιωτικό πεδίο, σφυρηλατήθηκε τα ιδανικά της συλλογικής αυταπάρνησης, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Εμψυχωτής, οργανωτής, αιμοδότης και καθοδηγητής στο μεγαλειώδη αυτό αγώνα, στάθηκε το ΚΚΕ. Μετά τη Βάρκιζα Η Συμφωνία της Βάρκιζας, η οποία υπογράφτηκε το Φεβρουάριο του 1945, έβαλε τέλος στη σύγκρουση του Δεκέμβρη στην Αθήνα. Αν και σκοπός της Συμφωνίας ήταν η πολιτική ομαλότητα και η έκφραση της θέλησης του ελληνικού λαού με δημοκρατικές διαδικασίες, μετατράπηκε γρήγορα σε απαρχή ενός ανελέητου διωγμού για τους αγωνιστές της ΕΑΜικής Αντίστασ...
[Στη φωτογραφία από εφημερίδα εποχής, εξεγερμένοι σταφιδοπαραγωγοί στα Φιλιατρά] του Ηλία Μπιτσάνη δημοσιογράφου-ιστορικού ερευνητή Το σταφιδικό κίνημα στο μεσοπόλεμο αποτέλεσε το μεγαλύτερο κοινωνικό κίνημα αυτής της περιόδου στην Ελλάδα, περνώντας μέσα από διάφορες φάσεις και επίπεδα πολιτικής ωρίμανσης. Ένα κίνημα με παράλληλες αλλά και αντίθετες κινήσεις και αιτήματα που είχαν κοινό παρονομαστή τη φτώχεια που μάστιζε τις σταφιδοπαραγωγικές περιοχές της βόρειας και δυτικής Πελοποννήσου. Στη διάρκεια του μεσοπολέμου γίνονται συγκλονιστικές κινητοποιήσεις με επίκεντρο τις τιμές αλλά τους θεσμούς εκμετάλλευσης των παραγωγών. Σαν σήμερα όμως, πριν από 90 ακριβώς χρόνια, άρχισε να ξεδιπλώνεται η μεγαλη σταφιδική εξέγερση. Μια σημαντική στιγμή της τοπικής ιστορίας ξεχασμένη από την «επίσημη» ιστοριογραφία αλλά και από τις αγροτικές και πολιτικές συλλογικότητες. Ως εκ τούτου μια σύντομη αναδρομή είναι αναγκαία στη μνήμη όλων εκείνων που αγωνίστηκαν για τη βελτίωση της ζωής στην ύπαιθ...
Του φιλολόγου Χρόνη Βάρσου Το καλοκαίρι του 1944 επρόκειτο να είναι το τελευταίο της πιο σκληρής κατοχής που επεβλήθη στην πατρίδα μας και τον ελληνικό λαό από τον Απρίλιο του 1941. Καθώς οι δυνάμεις του άξονα υποχωρούσαν σε όλα τα μέτωπα, τα κατοχικά στρατεύματα στην Ελλάδα, τέλη Αυγούστου 1944, ανέρχονταν σε 302.000 (210.000 Γερμανοί, 55.000 Βούλγαροι 6.000 Σενεγαλέζοι, Μαροκινοί, Τάταροι, Ουκρανοί και 31.000 Ιταλοί που παρέμειναν στο πλευρό του άξονα μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας το Σεπτέμβριο του 1943). Μαζί με τις 27.000 ντόπιους συνεργάτες τους (με πυρήνα τα τάγματα Ασφαλείας της κυβέρνησης Ιω. Ράλλη) είχαν εξαπολύσει όλο το τελευταίο διάστημα αιματηρά αντίποινα με συλλήψεις, μπλόκα, εκτελέσεις, εμπρησμούς, λεηλασίες και ομαδικά εγκλήματα, για να κάμψουν την αντίσταση του ελληνικού λαού στις πόλεις και τα βουνά. Παράλληλα όμως και η δράση της ελληνικής εθνικής αντίστασης αυξανόταν με πολυάριθμα σαμποτάζ σε γέφυρες, αποθήκες και αμαξοστοιχίες, ενέδρες, μάχες σε ορει...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου