Η Εθνική Αντίσταση στη Ναυπακτία - Η περίπτωση της Φαμίλας: Τάσος Καραγιάννης, Νίκος Σίνης και Γρηγόρης Σίνης

 

 

Γράφει ο Περικλής Καπετανόπουλος

 Η Εθνική Αντίσταση 1941-1945 αποτελεί αδιαμφισβήτητα μία από τις κορυφαίες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Μέσα από τις γραμμές του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ),του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και της Ε.Α και των άλλων οργανώσεων, συσπειρώθηκε η μεγάλη πλειονότητα του Λαού στις δύσκολες εκείνες μέρες. Με αγώνες και θυσίες, στο πολιτικό και στρατιωτικό πεδίο, σφυρηλατήθηκε τα ιδανικά της συλλογικής αυταπάρνησης, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης.  Εμψυχωτής, οργανωτής, αιμοδότης και καθοδηγητής στο μεγαλειώδη αυτό αγώνα, στάθηκε το ΚΚΕ.

 Μετά τη Βάρκιζα

Η Συμφωνία της Βάρκιζας, η οποία υπογράφτηκε το Φεβρουάριο του 1945, έβαλε τέλος στη σύγκρουση του Δεκέμβρη στην Αθήνα.

 Αν και σκοπός της Συμφωνίας ήταν η πολιτική ομαλότητα και η έκφραση της θέλησης του ελληνικού λαού με δημοκρατικές διαδικασίες, μετατράπηκε γρήγορα σε απαρχή ενός ανελέητου διωγμού για τους αγωνιστές της ΕΑΜικής Αντίστασης.

 Λευκή Τρομοκρατία

Τη Βάρκιζα ακολουθησε μια περίοδος που ονομάστηκε Λευκή Τρομοκρατία τα χρόνια 1945-1946.  Ηταν μια περίοδος άγριας πολιτικής βίας στην Ελλάδα, κατά την οποία δεξιές και παρακρατικές οργανώσεις καταδίωξαν συστηματικά μέλη και συμπαθούντες του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και του ΚΚΕ.

 Μετά τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, το επίσημο κράτος και οι Βρετανοί σύμμαχοί του απέτυχαν να εγγυηθούν την ασφάλεια των αγωνιστών της ΕΑΜικης Εθνικής Αντίστασης, επιτρέποντας την έξαρση της «Λευκής Τρομοκρατίας».

Σε ολόκληρη την ελληνική επαρχία, 165 ένοπλες παρακρατικές συμμορίες, στελεχωμένες συχνά από 20.000  πρώην συνεργάτες των Ναζί και ταγματασφαλίτες, εξαπέλυσαν ένα πρωτοφανές όργιο βίας. Οι αγωνιστές της Αντίστασης βρέθηκαν στο στόχαστρο άγριων διώξεων, βασανιστηρίων, λεηλασιών και δολοφονιών.

 

Στις 10 Δεκέμβρη 1945, ο υπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Ρέντης ανακοίνωσε ότι μέχρι τότε είχαν διωχτεί 80.000 ΕΑΜίτες (για υποτιθέμενα αδικήματα στην Κατοχή), ότι 40.000 από αυτούς ήταν φυλακισμένοι ως υπόδικοι ή κατάδικοι και ότι υπήρχαν ακόμα 48.000 αδιεκπεραίωτες δικογραφίες.

Μέσα σε δυο χρόνια οι διωκόμενοι είχαν ξεπεράσει τις 100.000.

Ομως αυτά τα στοιχεία δεν απεικόνιζαν τη συνολική πραγματικότητα, αναφορικά με την αιματηρή τρομοκρατία που το αστικό κράτος και οι μηχανισμοί του είχαν εξαπολύσει κατά του ΚΚΕ και του ΕΑΜ.

Εξαιτίας των μαζικών διωγμών και των δολοφονικών επιδρομών εναντίον των αμάχων, αυξανόταν η εσωτερική μετανάστευση προς την Αθήνα με αλματώδεις ρυθμούς.

Σύμφωνα με αναφορά του νομάρχη Αττικής προς τον υπουργό Εσωτερικών, το 1/5 του πληθυσμού της Ελλάδας είχε συγκεντρωθεί στην Αθήνα.

 Ένα χρόνο μετά τη Συμφωνία, από 12 Φεβρουαρίου 1945 εως 31 Μαρτίου 1946, ο πολιτικός συνασπισμός του ΕΑΜ υποβάλλει υπόμνημα στην Επιτροπή Έρευνας του ΟΗΕ.

 Το διάγραμμα της τρομοκρατίας, σε βάρος του ΕΑΜ περιλαμβάνει σε 13  μόνο μήνες:

-Φόνοι 1.289

-Τραυματισμοί 6.671

-Βασανισμοί 31.632

-Συλλήψεις 84.931

-Λεηλασίες-καταστροφές 18.767

-Καταστροφές γραφείων 677

-Απόπειρες φόνου 509

-Κακοποιήσεις γυναικών 165

 

Σε αυτή την πολιτική, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ αντέταξαν την πολιτική της ομαλής δημοκρατικής εξέλιξης, την πολιτική του κατευνασμού και της συμφιλίωσης του λαού.

 Αυτός ο συστηματικός αποκλεισμός και ο καθημερινός τρόμος στερούσαν από τον κόσμο του ΕΑΜ κάθε δυνατότητα νόμιμης πολιτικής δράσης. Αντί για τη δημοκρατική ομαλότητα που υποσχόταν η Συμφωνία της Βάρκιζας, ο διωγμός αυτός βάθυνε το κοινωνικό χάσμα, ακύρωσε κάθε προοπτική εθνικής συμφιλίωσης. Ολα αυτά οδηγούσαν προσχεδιασμένα στον Εμφύλιο Πόλεμο.

Η επιστημονική μελέτη αυτής της περιόδου, που ονομάστηκε Λευκή Τρομοκρατία, παραμένει μέχρι σήμερα ένα έργο εξαιρετικά δύσκολο, γεμάτο εμπόδια, αποσιωπήσεις και πολιτικές σκοπιμότητες που άντεξαν στον χρόνο.

 Η βασικότερη δυσκολία για τους ιστορικούς εντοπίζεται στο γεγονός ότι κρίσιμες αρχειακές πηγές παραμένουν επί δεκαετίες ερμητικά κλειστές ή απρόσιτες. Η επίσημη πολιτεία και οι κρατικοί μηχανισμοί, επέλεξαν συχνά την απόκρυψη ή την καταστροφή ντοκουμέντων αντί για την ανάδειξή τους.

Εμφύλιος

 Στις 18 Ιουνίου 1946, η Βουλή ψηφίζει το Γ΄Ψηφισμα «Περί εκτάκτων μέτρων αφορώντων την Δημοσίαν Τάξιν και Ασφάλειαν», με το οποίο ιδρύθηκαν τα Έκτακτα Στρατοδικεία σε όλη τη χώρα.Αρχικά 11 και μέχρι τέλος του Εμφυλίου 27 και 6 Μεραρχιακά (μεγάλες μονάδες του Στρατού).

Το Δεκέμβριο του 1947 η Βουλή ψηφίζει δεύτερο νόμο τον Αναγκαστικό Νόμο 509 (Δεκέμβριος 1947): «Περί μέτρων ασφαλείας του Κράτους, του Πολιτεύματος, του Κοινωνικού Καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών», με τον οποίο τίθεται  εκτός νόμου το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και όλες οι ΕΑΜογενείς οργανώσεις.

 Το μεταβαρκιζιανό καθεστώς, στο τιμόνι του οποίου κυριαρχούν οι κυβερνήσεις του Λαϊκού Κόμματος,  των Φιλελευθέρων, καθώς αι άλλων μικρότερων κομμάτων, χρησιμοποίησε το νομικό οπλοστάσιο που δημιούργησε για την  εξόντωση των Αγωνιστών της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης.

 Χιλιάδες πολίτες φυλακίστηκαν ή εκτοπίστηκαν με ανυπόστατες κατηγορίες για δήθεν «κοινά αδικήματα» κατά την περίοδο της Κατοχής.

Αρχίζουν οι μαζικές συλλήψεις σε όλη τη χώρα των αγωνιστών της ΕΑΜικής Αντίστασης και των οπαδών και μελών του ΚΚΕ. 

Ανάμεσα τους στους συλληφθέντες είναι ο Νίκος Σίνης, ο Τάσος Καραγιάννης και ο Γρηγόρης Σίνης.

Τα έκτακτα στρατοδικεία εκδίδουν σωρηδόν θανατικές καταδίκες και οι αποφάσεις τους, εκτελούνταν εντός ολίγων ημερών.

Στα 27 Στρατοδικεία δικάστηκαν και καταδικάστηκαν από αυτά τα έκτακτα στρατοδικεία, σε διάφορες ποινές 55.291 άτομα.

 Στο Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, αναφέρεται ότι από το 1946 εως και το 1949, 4.653 καταδικάστηκαν σε θάνατο.

 Συγκεκριμένα,  το 1946 δικάστηκαν από τα έκτακτα στρατοδικεία 1.313 άτομα, από τα οποία 55 καταδικάστηκαν σε θάνατο. Το 1947 δικάστηκαν 7.504 άτομα και εκδόθηκαν 671 θανατικές καταδίκες. Το 1948 εκδικάστηκαν υποθέσεις 16.494 κατηγορουμένων, από τους οποίους οι 1.676 καταδικάστηκαν σε θάνατο. Τέλος, το 1949 οι θανατικές καταδίκες αφορούσαν 2.251 άτομα σε σύνολο 21.710 παραπομπών».

 Ποια ήταν η κατηγορία;

Με ποια κατηγορία εκτελέστηκαν; Κάποιος που δεν γνωρίζει την ιστορία του ελληνικού εμφυλίου πολέμου θα υποθέσει ότι όσοι εκτελέστηκαν ήταν μαχητές του ΔΣΕ, οι οποίοι αιχμαλωτίστηκαν, καταδικάστηκαν και οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Οι περισσότεροι εκτελεσμένοι καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν επειδή ήταν οπαδοί,  μέλη και στελέχη του ΚΚΕ.

Φυλακές Κεφαλονιάς-Σ’ αυτούς που πίστεψαν στο όνειρο.

 Όπως σημειώνει ο αγωνιστής Νίκος Κουτρούλης  κρατούμενος στη φυλακή-κάτεργο της Κεφαλονιάς, η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τις μεγάλες στρατιωτικές συγκρούσεις, αλλά και από τις ατομικές διαδρομές εκείνων που έμειναν συνεπείς μέχρι το τέλος.

Ο Νίκος Σίνης, ο Τάσος Καραγιάννης και ο Γρηγόρης Σίνης ήταν καθημερινοί άνθρωποι οι οποίοι εμπνεύστηκαν από το όραμα μιας καλύτερης, δίκαιης και ελεύθερης κοινωνίας.

Η συνέπεια αυτών των αγωνιστών απέναντι στα πιστεύω τους, ακόμη και μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα ή στα βασανιστήρια των φυλακών, αναδεικνύει το βαθύ ιδεολογικό και ηθικό υπόβαθρο της ΕΑΜικής Αντίστασης.

Σήμερα, η προσπάθεια ανασύνθεσης της πορείας τους δεν αποτελεί μια απλή μνημονική τελετή, αλλά μια πράξη δικαιοσύνης απέναντι στην ιστορική αλήθεια. Όσο τα επίσημα αρχεία παραμένουν κλειστά, οι προσωπικές μαρτυρίες, τα διασωθέντα σημειώματα και οι καταγραφές όπως αυτή του Κουτρούλη, γίνονται τα μοναδικά «κλειδιά» για να ξεκλειδώσουμε το παρελθόν.

 Η ιστορική έρευνα οφείλει να συνεχίσει να σκάβει στο σκοτάδι, φέρνοντας στο φως τα ονόματα και τα ιδανικά εκείνων που αρνήθηκαν να λυγίσουν, θυμίζοντάς μας ότι η ελευθερία και η κοινωνική δικαιοσύνη απαιτούν διαρκή επαγρύπνηση και ανιδιοτέλεια.

 

Τάσος Καραγιάννης

 Ο Τάσος Καραγιάννης εκτελέστηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1948 στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς, στη θέση Δράπανο. Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η ομιλία του εγγονού του αγωνιστή Τάσου Καραγιάννη, που έχει το ονομά του εκπαιδευτικού Τάσου Καραγιάννη διευθυντή του Μουσικού Σχολείου Πατρών. Μεταξύ των άλλων ο νεότερος Τάσος Καραγιάννης υπογράμμισε: " Ο Τάσος Καραγιάννης ήταν άνθρωπος με υψηλά ιδανικά. Εντάχθηκε από τους πρώτους συμπρατριώτες του στην Αντίσταση κατά των κατακτητών, αγωνίστηκε για την απαλευθέρωση της πατρίδας του, θέτοντας σε δεύτερη μοίρα την πολυμελή οικογενεια του και πίστεψε βαθιά στο όνειρο για ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη...Οταν καταδικάστηκε και φυλακίστηκε, του ζητήθηκε να υπογράψει "δήλωση μετανοίας" για να αποφυλακιστεί. Το αρνήθηκε. Προτίμησε να θυσιάσει τη ζωή του στο βωμό των ιδεών του, χωρίς να υπολογίσει ότι ααφήνει πίσω του τη γυναίκα του χήρα με οχτώ παδιά, μες την ορφάνια και την ανέχεια...Παππού ήρωα Τάσο Καραγιάννη, η πρώτη ανάμνηση που έχει ο μικρότερος γιός από σένα, ο δικός μου πατέρας, είναι η στιγμή που σε ηλικία 4 ετών, μια κρύα νύχτα του χειμώνα στο χωριό, όλη η οικογένεια "κούρνιασε" γύρω από το τζάκι του φτωχικού σπιτιού για να θρηνήσει  για τον θάνατό σου...

Παππού, κάθε φορά που σε σκέφτομαι λέω μέσα μου με καμάρι, ότι είμαι εγγονός ενός αληθινού ήρωα. Ανήκεις στο πάνθεον των ηρώων, όπου η ιστορία γραφεται με το αίμα ατόμων του δικού σου αναστήματος. Φέτος συμπληρώνονται 78 από το θανατό σου. Η μνήμη σου ωστόσο, θα μείνει ανεξίτηλη σε όλους τους απογόνους. Αθάνατος!".

φαλονιά

Στις φυλακές Αργοστολίου στην Κεφαλονιά κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου (1946–1949) πραγματοποιήθηκαν 103 εκτελέσεις πολιτικών κρατουμένων, Οι εκτελέσεις στο νησί ξεκίνησαν στις 12 Ιανουαρίου 1948 και συνεχίστηκαν κατά κύριο λόγο τα έτη 1948 και 1949, τροφοδοτούμενες από τις αποφάσεις των έκτακτων στρατοδικείων.

Ο τόπος των εκτελέσεων

 Η περιοχή Δράπανο στο Αργοστόλι (κοντά στο ιστορικό νεκροταφείο και τη γέφυρα Ντε Μποσέ) αποτελούσε τον κύριο τόπο εκτέλεσης των πολιτικών καταδικασμένων κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου (1947–1949).

 Στο μνημείο των «εκτελεσθέντων αντιστασιακών στις φυλακές Κεφαλονιάς την περίοδο 1948-1949» που βρίσκεται στο Δημοτικό Νεκροταφείο Αργοστολίου, αναγράφονται συνολικά 105 ονόματα. Το μνημείο στήθηκε για να τιμήσει τη μνήμη των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους εκεί, χωρίς να υπογράψουν δήλωση, να προδώσουν την ιδεολογία τους και να αποκηρύξουν τον αγώνα τους στην Κατοχή και το ΚΚΕ,

 Τα ονόματα αυτά χωρίζονται ανά έτος εκτέλεσης (43 άτομα το 1948 και 60 άτομα το 1949). Μέσα στους 103,  περιλαμβάνεται και ο Τάσος Καραγιάννης, που άφησε ένα συγκινητικό γράμμα προς την οικογένεια του, την τελευταία βραδιά πριν την εκτέλεση του.

 ΝΙΚΟΣ ΣΙΝΗΣ και ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΙΝΗΣ

 Στην ιστορική έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για την Εθνική Αντίσταση στην Αιτωλοακαρνανία, τα ονόματα του Νίκου κα

ι Γρηγόρη Σίνη συμπεριλαμβάνονται μεταξύ των πρωτοπόρων αγωνιστών που εντάχθηκαν στο ΕΑΜ και στο ένοπλο τμήμα του, τον ΕΛΑΣ στην επαρχία Ναυπακτίας.

 Πρόκειται για διπλωματική εργασία η οποία ερευνά σε βάθος και καταγράφει, την δράση των αντιστασιακών οργανώσεων στο μεγαλύτερο νομό της Ελλάδας.

 ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΙΝΗΣ

 Δικάστηκε  στη Σπάρτη τρεις εις θάνατον. Βαρυνόταν με ένα μεγάλο «έγκλημα». Στη διάρκεια της Κατοχής, μαζί με το Νίκο Σίνη, έδωσαν κλήρο από τα μοναστηριακά χωράφια της Αμπελακιώτισσας, του Κάμπου Πόριαρη σε ακτήμονες αγρότες να καλλιεργήσουν για να ζήσουν τις οικογένειες τους.

 Σπάρτη

Ο Γρηγόρης Σίνης φυλακίστηκε αρχικά στις Φυλακές Σπάρτης.

 Σε αυτές τις φυλακές κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου καταγράφηκε μία από τις πιο μελανές σελίδες της περιόδου, με τη μαζική δολοφονία 26 πολιτικών κρατουμένων κατά τη διάρκεια βίαιης εισβολής.

Στις  14ης Απριλίου 1948 ένοπλοι χωροφύλακες (του 2ου Μηχανοκίνητου Λόχου Χωροφυλακής) και παρακρατικοί εισέβαλαν στα κελιά και εκτέλεσαν 26 πολιτικούς  κρατούμενους εν ψυχρώ μέσα στα κελιά τους, ενώ 5 κρατούμενοι τραυματίστηκαν σοβαρά.

·      Σκοτώθηκε  και ο διοικητής των φυλακών, Αντισυνταγματάρχης Χωροφυλακής Δημήτριος Φίτσιος, ο οποίος προσπάθησε να προστατεύσει τους κρατουμένους και να αποτρέψει το ομαδικό έγκλημα.

 Κέρκυρα

 Πρόκειται για τις σκληρότερες φυλακές της περιόδου, μαζί με το Γεντί Κουλέ και το Ιτζεδίν.

 Κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου (1946–1949), ο εξακριβωμένος ληξιαρχικά αριθμός των πολιτικών κρατουμένων των Φυλακών Κέρκυρας που εκτελέστηκαν είναι 112 άτομα. Ωστόσο, προφορικές μαρτυρίες συγκρατουμένων και συγγενών ανεβάζουν τον συνολικό εκτιμώμενο αριθμό των θυμάτων σε περίπου 200.

  Οι θανατοποινίτες μεταφέρονταν από τις Φυλακές Κέρκυρας και εκτελούνταν με τυφεκισμό στη γειτονική νησίδα Λαζαρέτο.

  Χρονική Περίοδος: Οι μαζικές εκτελέσεις πραγματοποιήθηκαν κυρίως από το 1947 έως τον Σεπτέμβριο του 1949.

   Ηλικιακό Προφίλ: Το 80% των θυμάτων ήταν νέοι άνδρες, ηλικίας από 19 έως 34 ετών.

Η τελευταία εκτέλεση

Ο Γιάννης Μαριώλης (ή Μαργιόλης) ήταν ο τελευταίος πολιτικός κρατούμενος που εκτελέστηκε στην Κέρκυρα (στη νησίδα Λαζαρέτο) στις 15 Νοεμβρίου 1954, σε ηλικία 27 ετών. Καταδικάστηκε από έκτακτο Στρατοδικείο τον Φεβρουάριο του 1954, βάσει του μεταξικού Αναγκαστικού Νόμου 375/1936.

 ΝΙΚΟΣ ΣΙΝΗΣ

ΦΥΛΑΚΙΣΤΗΚΕ ΑΡΧΙΚΑ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΟΝΙΆ ΤΟ 1946, ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ, ΟΠΩΣ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΣΕ  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΈΣΤΕΙΛΕ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ.

 ΤΟ 1953 ΑΙΓΙΝΑ ΕΧΕΙ ΜΕΤΑΧΘΕΊ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ, ΟΠΩΣ Ο ΙΔΙΟΣ ΓΡΑΦΕΙ.

Στις Φυλακές της Αίγινας (μεταξύ των οποίων και η γνωστή τοποθεσία εκτελέσεων στον Τούρλο) εκτελέστηκαν συνολικά περίπου 100 πολιτικοί κρατούμενοι και αγωνιστές κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου και των μετεμφυλιακών χρόνων (1946–1954).

Λόγω της λογοκρισίας της εποχής, της μυστικότητας ορισμένων στρατοδικείων και της καταστροφής αρχείων, ο ακριβής αριθμός ανάμεσα στις διάφορες ιστορικές πηγές και τις καταγραφές των συλλόγων θυμάτων κυμαίνεται από 80 έως και πάνω από 100 άτομα.

  Έναρξη εκτελέσεων: Οι πρώτες εκτελέσεις πολιτικών κρατουμένων στην Αίγινα μετά την ψήφιση των έκτακτων μέτρων του Γ' Ψηφίσματος ξεκίνησαν στις 16 Ιουλίου 1946.

  Η μαζικότερη εκτέλεση: Πραγματοποιήθηκε στις 19 Ιουνίου 1947 στον Τούρλο της Αίγινας, όπου οδηγήθηκαν αιφνιδιαστικά στο απόσπασμα 17 μέλη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, κομμουνιστές, αντιστασιακοί και δημοκρατικοί πολίτες που καταδικάζονταν σε θάνατο από Έκτακτα Στρατοδικεία.

Οι δεκάδες χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι και οι χιλιάδες εκτελεσθέντες αποκτούν επιτέλους ονοματεπώνυμο, παύουν να είναι ανώνυμοι.

 Θεωρώ ότι η απόκρυψη των τεκμηρίων που αναφέρονται στην κρίσιμη δεκαετία του "40, είναι μια ιστορία μπαζώματος του παρελθόντος. Να καλυφθούν τα ίχνη, τα στοιχεία, οι αποδείξεις ενός ένοχου παρελθόντος ώστε αυτό να υπάρχει μόνο ως ανάμνηση στις οικογένειες των νεκρών και να μην μπορέσει να γίνει ποτέ κομμάτι της ιστορικής μνήμης της κοινωνίας μας.

 

 Το τελευταίο τραγούδι

 Ο Κώστας Γιαννόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924. Από τα νεανικά του χρόνια έδειξε εξαιρετική κλίση στα γράμματα, τη λογοτεχνία και ποίηση. Διάβασε πολύ και έγραφε.

Νεαρός φοιτητής, γεμάτος φλογερό πατριωτισμό και πάθος για τη λευτεριά, στα χρόνια της Κατοχής οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ και πήρε δραστήρια μέρος στην Αντίσταση.

Λοχαγός του ΕΛΑΣ, πολέμησε τους Άγγλους ιμπεριαλιστές στις 33 μέρες του ένδοξου Δεκέμβρη του 1944.

Μετά από τη Βάρκιζα , όργανα της  νέας τάξης πραγμάτων έπιασαν τον Γιαννόπουλο και τον καταδίκασαν σε θάνατο.

 Εκτελέστηκε στις 6 Μάη 1948.

Στο κελί της απομόνωσης, το βράδυ πριν την εκτέλεση του, έγραψε το ποίημα με τίτλο το «τελευταίο του τραγούδι».

Το ποίημα του βραβεύτηκε  στο 3ο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας.

 “Το Τελευταίο τραγούδι”

Πρωί! Το πρώτο μήνυμα: τ’ορνίθι, νάτο! λάλησε.
Κι απ’ τις καρδιές ροδίνισε το φως. Η νύχτα πάει.
Σαν πέπλο αχνό το σύννεφο στους ουρανούς εκύλησε
μαύρο  και πίσω ολόχαρη η  αυγούλα  ροδοσκάει..

Του ήλιου το φως δε φαίνεται ακόμα στον ορίζοντα.
Μα θα φανεί. Αδέρφια μου, το ρόδισμα θα δούμε
μόνο της αυγής, που ξέφυγε από τα νέφη τα μουντά.
Μονάχα αυγή. Του ήλιου το φως εμείς δε θα χαρούμε.

Άκου… μακρυά αντιλάλησε το πρωϊνό εγερτήριο,
σα  σάλπισμα που απ’ την καρδιά της γης μας λες χουμάει,
και σε καλεί στο πάλαιμα σε μέγα θυσιαστήριο.
Και να η ζωή, και μέσα σου κόσμους τρανούς ξυπνάει.

Ξυπνάει ο νους, ξυπνάει η καρδιά κι όλα μαζί μου ξύπνησαν,
κι αλαφρωμένα κι άγρια μεσ’ στη φωτιά χυθήκαν,
και της ζωής το νόημα με μιας εκεί κοινώνησαν.

Τ’ ώριο κρασί, το αψύ κρασί, στερνή βολά γευτήκαν,
σαν άτια που τους χείμαρρους του αίματος μυρίσανε
κι άγρια και πολεμόχαρα ορθοπηδούν στη βια των.

Έτσι οι καρδιές φτερώθηκαν και κατά μπρος χυμήσανε
μ’ άγρια κραυγή, τραχιά κραυγή ενάντια των θανάτων.
Άγρια κραυγή σα βόγγημα του σίφουνα η κραυγή μας
έσυρε τη μακρόσυρτη φωτιά της και στη γη μας.

Αδέρφια μπρος να σύρουμε τρανό χορό πασίχαρο,
που πρώτες-πρώτες χόρεψαν οι κόρες του Ζαλόγγου,
κι αν πέρασε τόσος καιρός, ν’ ακούω το βήμα τους θαρρώ
στ’αγέρα τα στενάγματα, στο βόγγημα του λόγγου

Διάπλατα νιότη, τίναξε φτερά και σήκωσέ μας,
τέτοιοι ουρανοί, βαθιοί ουρανοί, δεν είδαμε ποτέ μας.
Ω! τώρα πια δεν είμαστε οι ανήμποροι κι αδύναμοι
κι ούτε ένα σφίξιμο κανείς δε νοιώθει στην καρδιά του.

Γυρτός κανείς, δειλός κανείς, μονάχα ψηλομέτωποι,
Αγέρωχοι ανοίγουμε τα κάστρα του θανάτου.
Κι έτσι σεμνοί κι αγέρωχοι με μια καρδιά και δύναμη
τα κάστρα του γκρεμίσαμε και σαν αητοί περνάμε.

Κι αφού στη φλόγα λυώσαμε κι όλοι μας σβύσαν οι καϋμοί,
να, με τον ίδιο θάνατο, το θάνατο πατάμε.

Υ.Γ1: Στην εκδήλωση Τιμής και Μνήμης για τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης παραβρέθηκαν: Τα παιδιά του εκτελεσμένου ΕΛΑΣίτη αγωνιστή Τάσου Καραγιάννη, Μαγδαληνή και Νικηφόρος και τα εγγόνια του Κώστας Σαλαμούρας (δημοτικός σύμβουλος Ναυπακτίας), Αδάμ Αγγελόπουλος και Τάσος Καραγιάννης διευθυντής του Μουσικού Σχολείου Πατρών με την οικογενεια του. Επίσης ο ανιψιός του Γρηγόρη Σίνη, Νίκος Σίνης.

Από την Τοπική Αυτοδιοίκηση της περιοχής: Από το Δήμο Ναυπακτίας, ο αντιδήμαρχος Θωμάς Κοτρωνιάς και ο δημοτικός σύμβουλος και επικεφαλής  της δημοτικής παράταξης "Αλλάζουμε Πλεύση" Ανδρέας Κωνσταντόπουλος και ο πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Φαμίλας Θανάσης Λόης.

Από το Δήμο Θέρμου, η αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Δέσποινα Ζιόβα κι ο επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης Θέρμου Χαρίλαος Μπουγάς. 

Παραβρέθηκαν επίσης: Από την Τομεακή Επιτροπή Αιτωλοακαρνανίας του ΚΚΕ ο Βασίλης Κολιώνης, από την Κομματική Οργάνωση του ΚΚΕ Θέρμου ο γραμματέας Γιάννης Τριανταφυλλάκης, ο πρόεδρος του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Θέρμου Αντώνης Κοντός, ο πρόεδρος του  Πολιτιστικού Συλλόγου Φαμιλιωτών Αθανάσιος Παπαϊωάννου, ο πρόεδρος του Μουσείου Εθνικής Αντίστασης Ηλιούπολης και π.δήμαρχος Βασίλης Βαλασόπουλος.

Στην πραγματοποίηση της εκδήλωσης συνέβαλαν: Κωνσταντίνος Σινογιώργος, Μάρω Σακελλαροπούλου και Πέπη Πυλαρινού, Τασία Μαυρέλη-Παπαιωάννου, Δήμητρα Μακρυγιάννη και Ευγενία Αθανασοπούλου.

Υ.Γ2: Η καταγραφή των προφορικών μαρτυριών για τους τρεις αγωνσιτές που διαβάστηκαν στην εκδήλωση, είναι μέρος της έρευνας της τοπικής ιστορίας που πραγματοποίησε συστηματικά ο Κώστας Αθανασόπουλος.

Υ.Γ3: Στην εκδήλωση μίλησαν με σύντομες παρεμβάσεις: Θωμάς Κοτρωνιάς, αντιδήμαρχος Ναυπάκτου, Δεσποινα Ζιόβα, αντιπρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Θέρμου, Ανδρέας Κωνσταντόπουλος, δημοτικός σύμβουλος Ναυπάκτου, Χαρίλαος Μπουγάς επικεφαλής Λαϊκής Συσπείρωσης Θέρμου, Βασίλης Κολιώνης, μέλος Τ.Ε ΚΚΕ Αιτωλοακαρνανίας, Βασίλης Βαλασόπουλος, πρόεδρος Διοικούσας Επιτροπής Μουσείου Εθνικής Αντίστασης Ηλιούπολης.